Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
;-) (Sax)
op 5 november 2009

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Toen ik 10 was kreeg ik mijn eerste computer. Mijn vader had voor hemzelf een nieuwe gekocht, dus toen schoof dat gigantische gelige bakbeest, met een heuse processor-versnellingsknop op de voorkant, ineens door naar mijn bureau. Omdat ik al enige ervaring met computer had – ik had namelijk regelmatig en tot wanhoop van, achter die van mijn vader gezeten – leerde ik al snel het ‘wow-effect’. 1 maand internetten met mijn eigen gekochte modem bleek voldoende om de ogen van mijn vader te laten uitpuilen bij het zien van de factuur van de meneer van de PTT (die toen nog een stuk persoonlijker was).  Wow, want zoiets had ik nog nooit gezien. Ik als bescheiden jeugd-internet-crimineeltje (gezien vanuit mijn ouders standpunt) die zonder fysieke krachten mijn vader tot zwijgen bracht. Pure magie! En ondanks dat zijn versteende stilzwijgen slechts enkele seconden duurde, maar mijn detentie een stuk langer, toch voelde ik me gelukkiger dan ooit tevoren. Ik had het internet ontdekt, een medium met oneindige krachten!

Tegenwoordig denk ik vaak dat het internet vervuilt is. De generaties na mij, voor zover een 22 jarige al de kans heeft gehad zich voort te planten, worden slaven van het Habbo Hotel of huppelen nietsvermoedend in de digitale klauwen van één of andere opa. Nietsvermoedend strooien ze rond met hun emoties, drukken zich uit in wilde smileys en weten 3 woorden te comprimeren tot 1. En die slimme opa’s maar cursussen volgen zodat ze onopvallend blijven voor hun prooien. Hvj Mariska, berichten ze dan.

Zelf ben ik natuurlijk ook niet ongeschonden gebleven. Ik ben geen viezige kameleon die woorden afkort om nog te kunnen communiceren met de pubermaatschappij, maar de smileys zijn er toch zeker wel. Zo mag ik graag een regel in MSN eindigen met een smiley. Zo krijgt een simpel gesprek over het weer een geheel andere betekenis: “Het gaat vanmiddag onweren, spannend ;) ”. Dat ik na een tijdje achter ieder ‘kritiek’ woord een emotie plaatste was gewoon een logisch gevolg van mijn jeugdige brein. Een persoonlijk gesprek, maar dan onpersoonlijk: een grappig geel koppie in plaats van het chagrijnige mijne. Een digitale ik, aangestuurd door een RSI persoonlijkheid.

En zo is er van mijn schriftelijke emoties weinig overgebleven. Geen ingewikkelde zinnen, subzinnen en waanzinnige citaten uit een oud boekwerk, maar gewoon :-( . Kunnen we misschien ook geschilderde bordjes kopen en die omhoogsteken tijdens een gesprek. :-’(. Scheelt je veel herstelwerk aan je make-up bij het laten van een traan ;) .

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen