Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Als een kip voor het blok staat (Sax)
op 5 januari 2010

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Wat zou er door het hoofd van een kip gaan wanneer hij voor het hakblok plaatsneemt, lichtjes door de pootjes buigt en zijn nek klaarlegt voor de eindfinale? Waarschijnlijk iets soortgelijks als wat ik voelde toen ik filmpjes op het internet bekeek en de haren op mijn onbeschermde nek alarmerend overeind gingen staan. En hoewel dit niet de eerste verontrustende beelden waren die ik over onze kippen te zien kreeg, zette het me wel aan het denken. Want hoe ga je als vleesverslaafde om met de diertjes die je verslindt?

Wat lekker eenvoudig is, en wat ik dus ook deed om ervan af te zijn, is je aanmelden bij een goed doel dat zorg draagt voor een pijnvrije klomp calorieën op je bord. Niet denkend aan andere oplossingen (want denken kost nog steeds meer moeite dan een kipfilet uit de koelkast trekken) heb ik dus ook bijgedragen, mijn excuses, aan de irritante reclame’s die Wakker Dier tijdens de kerstdagen rondschreeuwde. Ter bescherming van mijn oren heb ik het abonnement weer opgezegd, maar wat doe je dan?

Vlak na de zomervakantie puilde het erf van mijn schoonouders weer uit met donzige gele balletjes. Toen begin december dus bleek dat er een haan met gebrek rondliep, begon er in mijn achterhoofd iets te kriebelen. Want terwijl plofkippen uit de supermarkt na 30 dagen al onthoofd worden, zou het dan niet een stuk diervriendelijker zijn om deze snavelloze haan na 4 maanden te reduceren tot een smakelijke kip kebab of opgedofte kerstkip?

Wellicht dat de twijfel van het doe-het-zelf onthoofden te duidelijk in mijn ogen te lezen stond, want 4 dagen voor kerst bleek het slachtoffer ineens verdwenen. Meegenomen door debuurman en, als een lampje dat je losdraait uit een fitting, onthoofd door zijn vader. En ik, opgelucht, maar met een onvoltooide missie in mijn hoofd, ging naar de bio-slager voor een hele kip.

Wat ik na 6 fileer-projecten vooral heb overgehouden is een diepvries vol met drumsticks, tv-sticks en kippendijen, want de aanschaf van zo’n duur (dood) beest helpt je herinneren waar je vandaan komt: iedere weggegooide gram vlees is een verspilde gram vlees. Ter bescherming van mijn gehavende handen (want het mes is uiteraard vaker dan 1 keer uitgeschoten) en vanwege ruimte- en geldgebrek ben ik nu maar overgestapt op kalkoen. Want er is gelukkig (nog) niemand die zich druk maakt om zo’n lelijk beest, en hij ligt, veilig en makkelijk, gewoon in het koelvak van de supermarkt.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen