Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
IJsbergen gaan, maar ik blijf bestaan (Spaces)
op 24 mei 2006

Nooit zal ik nog de kracht van mijn warme fris geurende adem onderschatten. Waar 2 minuten geleden nog een maagdelijke ijssculptuur stond, nu is er alleen nog water. Twee dagen frequent koelen en miniscuul schaven naar de knoppen. Allemaal dingen die er eigenlijk niet toe doen in het leven. Doet me sterk denken aan mijn laatste opleiding: Industriële Vormgeving. Je knutselt wat in mekaar, maar eigenlijk is er niemand die zich er echt in interesseert.

Ik probeer de doorzetters te ontmoedigen.

De verhalen die ik hoor zijn al negatief, maar voeg daarbij mijn eigen vervuilingen en menigeen wil zo snel mogelijk weg van de opleiding. En als het even kan, ook van de school. Ik zal ze dan maar niet vertellen dat ik lekker een maand naar Griekenland ga, omdat ik geen school meer heb en mijn leven nuttige wil invullen met vermaak, uitdaging en vernieuwing.

En dan is het douwtrapdag.

Vanaf het moment dat ik zeven weken te vroeg naar buiten ploeterde om het daglicht te aanschouwen tot vandaag de dag: altijd al heb ik een gigantische hekel gehad aan zondagen. Alleen het idee dat alles dicht is maakt me lichtelijk wanhopig en ontlokt een fikse depressie. Het is dan ook niet voor niks dat ik me de avond voor de zondag mezelf regelmatig probeer te verdrinken in flinke alcoholische versnaperingen.

Want wat doe je met hemelvaart.

Totaal geschokt heb ik een half uur nodig gehad om het nieuws te verwerken. Hemelvaart is een feestdag, een zondag. Had ik net een mooie dag ingepland om wat kledingstukken bijeen te shoppen voor mijn uitstapje, het idee is niet langer haalbaar. Kan natuurlijk alvast wat meubeltjes uitzoeken voor mijn nieuwe huis, maar misschien moet ik dan eerst eens beginnen met het zoeken van een geschikte woonruimte.

Het is dus zondag.

Wat zal ik morgen eens gaan doen. Het weer zal wel niet meewerken, mijn fiets is toe aan nieuwe banden en een beetje lucht, mijn lichaam is toe aan wat extra uurtjes slaap en mijn werklust is weer even ver onder het vriespunt geschoten. Even kijken of de bioscoop nog wat leuks te bieden heeft, heb de meeste films al gezien. Failure to launch staat nog open. Evenals X-Men (samen met mijn broertje?) en Shaggy Dog. Zie opeens dat komende zaterdagavond ook al gepland is: Poseidon in première. De X-Men trilogie is niet je-van-het, maar als je de eerste gezien hebt, wil je de tweede zien. Moet eigenlijk het verhaal ook goed worden afgesloten met een derde. Morgenmiddag heb ik nog wel een plekje. Shaggy Dog, een familiefilm. Ga niet voor niks naar Griekenland, even geen familie. Jammer voor de producten, maar die film zal mijn oogjes niet bereiken.

Mooi, de halve dag is al gepland.

Maar wat doe ik ’s avonds? Uit eten met ouders, misschien meer familie? Naar oma? Verrassend leven heb ik toch. Redelijk impulsief ook. Geen idee wat ik ’s avonds ga doen. Misschien grijp ik, mocht er niks zijn met familie, de telefoon wel even en trommel wat mensen bijeen voor een wedstrijdje balwerpen, voorheen omschreven als Bowling.

Vrijdag. Diepe diepe zucht. Depressie.

Een lang weekend noemen ze het. Zelf noem ik het lekker een weekje spectaculair martelen. Ieder zijn eigen stofje. Maar het is dus een probleem: 2 zondagen in 4 dagen, aangevuld door 2 zaterdag-achtige dagen. Wel twee dagen waarin ik me kan uitleven met het kopen van nieuwe kleertjes. Jammer dat ik daar altijd maar 10 minuten voor nodig heb: de winkel in, een blik. Niks opvallends, spectaculairs? Helaas, volgende week weer een kans.
Dat ga ik maar eens doen. Twee dagen persoonlijke verzorging. Homofilisch, maar soms noodzakelijk.

Heb ook nog een nieuw horloge.

Zo’n ding waar je mensen mee aan het hijgen krijgt. Drie wisselbare brede banden. Volledig van leer. Zwart, bruin en versleten blauw-wit gestreept. Voor iedere situatie een band. Voel me een hond.
Zwart is ingeroosterd voor de volgende begravenis, ben benieuwd. Bruin voor de sombere dagen en het lichte blauw-witte voor de vakantiedagen. Wat goed uit komt. Fossil ook weer goede zaken gedaan. Ik tevreden. Een opvallend horloge zonder bijbehorende arrogantie.

Het begin.

Zomaar eindigen is altijd lastig. Vervelend. Je raakt publiek kwijt. Maar gelukkig is dit slechts het begin. Mijn weblog bestaat pas enkele weken en zal ongetwijfeld nog vele weken kennen. Vooral tijdens mijn Griekenland-episode. Toch even mijn trouwe lezers op de hoogte houden. Ik heb nog een week voordat ik we ga, iets langer eigenlijk. Je zult ongetwijfeld nog wat lezen voordat ik ervandoor ga, frisse onaangetaste Griekse lucht opsnuiven.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen