Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Maandag (Spaces)
op 26 juni 2006

Diep vooroverhangend in een filter met een groteske opeenhoping van verse algen bedenk ik me opeens dat een maandag niet zoveel verschilt van de ellendig lange zondag.

Zachtjes de wanden van de eerste filterbak schoonschrobbend besef ik me dat ik de laatste twee weken weinig sociaal contact heb gehad. Mijn vriendengroep begint een beetje te verstoffen – in tegenstelling tot deze algen opeenhoping – en daar ben ik niet zo blij mee.

Waterspuitend bedenk ik me dat ik me afgelopen zaterdag prima vermaakt heb. Rustig zeilend – blazend om de zeilen te bollen – pratend over het leven, de ellende en mijn werk. Immers: ik had een afspraak met een klant van me. Naderhand afgeblust met een heerlijke maaltijd, voorzien van gezelligheid, goede muziek en een glas prikwater.

De sponzen willen niet echt schoon worden. Hardhandig moet er geknepen worden. Een tikkeltje liever dan ik gister deed bij het 6 maanden oude mormeltje dat mij in handen werd gedrukt. Waarvan ik het broertje probeerde aan te leren dat schieten met appelmoes helemaal niet fout is, je vorken ook kunt gebruiken voor andere dingen dan eten en dat haren niet op je hoofd zitten om daar rustig te kunnen groeien. Een soort kinderlijke trekcursus. Je weet nooit waar ze het later nog voor nodig hebben.

Samen uit samen thuis. Even een slakje gered van de ondergang. Zo’n lief beestje gun je het niet te worden vermalen door de sterke schoepen van de pomp die het tweede filter voorziet van vers voedsel.

Sociaal tot in iedere punt van mijn eenvoudige lijf. Ik heb geen hekel aan mensen. Niet zoals ik een hekel kan hebben aan vlekken in mijn kleding, smerige handen of plakkerige ondergronden. Mensen kunnen veel met en bij me doen, wetend dat ik hun eigenlijk wel snap en ze daarom nog niet hun zielige hersenpannetjes tot moes sla. Maar helaas zijn het toch slechts de intelligenten die het halen tot mijn exclusieve beperkte vriendengroep. Die vriendengroep die ik momenteel tot stof laat vergaan. Uit as bent gij geboren en tot as zal gij vergaan.

Na een donkere tijd komt er altijd weer licht. Zo ontdekte ik afgelopen zaterdag op de terugreis van het zuiden der Nederland terug naar mijn woonplaats, gelegen in het mooie maar boerse Twente. Een tegenligger met slecht afgestelde koplampen slaagde erin mijn lichaam te wekken uit een lichte rijdende roes. Een gevaar op de weg. Hij of ik. Geen idee, maar het redde wel mijn maagdelijke leventje.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen