Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Doe naïef: pleeg een moord (Sax)
op 5 juli 2009

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Net zoals ik zes jaar geleden nog dacht dat ik Saxion makkelijk in de voorgeschreven vier jaar zou voltooien, zo blijk ik tegenwoordig ook nog kinderlijk naïef te zijn. Want niet alleen op de markt ga ik er blindelings vanuit dat ze de rotte mandarijnen vanwege mijn lieve glimlach niet in mijn zakje stoppen, maar ook de meer serieuze aankopen hebben eronder te lijden.

Toen Bas 3 maand geleden begon over ‘verhuizen naar een landelijk huisje’ vond ik het nodig hardhandig in te grijpen. We wonen nu sinds een jaartje samen in de nieuwbouwwijk van Pathmos in Enschede en worden regelmatig geterroriseerd door onze buren, hun kinderen en hun dove (maar niet blafloze) rasloze rothond. Eigenlijk een goede reden om te verhuizen, dus waarom moest ik zo nodig ineens de tuin gaan verbouwen en 11 kuub zand verstouwen (schep, kruiwagen, 30 meter sjouwen naar een minuscule aanhangwagen om daarna 45 minuten te rijden voor de lozing) voor een waterpartij met vlonder? Jep, omdat we zo lekker dicht bij Saxion wonen en we daar beide nog lange tijd zullen ronddwalen (te oordelen aan mijn cijferlijst en de openstaande vakken).

De vijver en daarmee de bevredigende vernietiging van de tuin van de vorige bewoners leverde geen problemen op. De mensheid is immers toch al opgegroeid met het idee dat alles sneller kapot kan dan dat we het langzaam veranderen of hetzelfde laten (lees: waarom gaan niet meer mensen met de fiets zodat we de lucht minder vervuilen en er dus minder dode vogeltjes uit de boom storten – op mijn zojuist aangeschafte luxe personenwagen natuurlijk). Nee, de problemen begonnen pas echt toen we hout voor de vlonder gingen kopen.

Eén feit vooraf: hoeveel geld studenten ook uitgeven aan overbodige luxe zoals glasheldere LED TV’s en gepoetste roestbakken, ze besparen altijd op de kritieke onderdelen. Want trek in willekeurig welk door studenten bewoond/uitgewoond huis en besteklade (indien aanwezig) open en je treft een willekeur van vorken en mesjes aan waartussen altijd één onderdeel ontbreekt: een appelboor. Waar gaan we heen met deze wereld?

En zo gingen we voor de vlonderplanken naar een handelaar. Of sjacheraar eigenlijk. Tip voor de niet-handelaars zoals ik: begin geen discussie over de prijs, maar loop gewoon naar de uitgang. En dus stonden we 10 minuten en 2 afgekeurde stapels rottend hout later toch voor een goede aanbieding: bijna rechte planken voor ¾ van de prijs van de rotte en gebroken planken. Nog snel een grote balk erbij voor de ondersteuning van de vlonder boven de vijver, inladen en GO…

Het inleggen van de vlonder bleek erger dan een uitgebreide wortelkanaalbehandeling. Hoe krijg je planken die over 1 meter 6 centimeter krommen in godsnaam recht? Niet dus.. Dus nu zitten we met een schots en scheve vlonder én 9 dode vissen. De balk waarmee we de vlonder ondersteunen bleek geïmpregneerd te zijn en daar waren mijn zwemmende vriendjes niet zo dol op.

Twee dagen later valt de nieuwe Gamma folder door de bus. Op de voorpagina lacht een grote stapel hout mij toe: onbehandelde vlonderplanken voor net iets meer dan wat wij ervoor betaalden. Goedkoop is flutkoop. En moord.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen