Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Op 11 werd het 23
op 15 maart 2010

Na een uitgebreide test, waarbij me zelfs nog 6 uur langer werd gegund, kan ik nu toch met zekerheid zeggen: één week vakantie is niet genoeg om de moeheid te verbannen. Wellicht dat een gedeelte ervan terugkwam door de vliegvertraging (vliegverbod naar Frankfurt vanwege harde wind), maar voordat me dat goede nieuws werd verteld merkte ik het ook al.

Moe zijn is een ziekte. Uitputtend en frustrerend – kotsen ook, overigens

Niet direct zo erg dat ik gewillig mijn hoofd tussen de autodeur en sponning wilde drukken, maar wel irritant. Zoiets als een zoemend beestje in je achterhoofd. Trouwens, over vervelend gezoem in je hoofd gesproken: ’s nachts wakker worden door kotsgeluiden, verzoorzaakt door je drankspelletjes spelende vriend terwijl hij de kledingkast vanbinnen staat te vullen met een mengsel van rum en chips, is niet prettig. Wat me wel opbeurde was de deur die ik daarna weer dicht kon doen zodat de geur me niet nekte. En de volgende ochtend natuurlijk toen ik zijn door drank opgewekte vergetelheid om zeep kon helpen door de deur weer te openen, zodat hij met warm water en een doekje – al kreunend – de kast kon uitsoppen.

14 dagen dan maar?

Van vroeger weet ik nog wel dat 14 dagen vakantie veel meer kans heeft het ik-wil-terug-naar-huis gevoel op te wekken. Zo’n gevoel dat ervoor zorgt dat ik al springend – met een gonzend hoofd van alle dingen die ik wil doen als ik weer thuis ben – m’n tas inpak en iedereen irriteer zodat de terugvlucht zorgt voor een laatste stimulering om me snel weer op te sluiten in mijn donkere hok (lees: kantoorruimte voor zielige zelfstandige). Was ons trouwens ook nog bijna gelukt om er 14 dagen van te maken, want halverwege het wachten op vertrek werd ons al aangeboden de vlucht te verzetten.

Maar tsja, dan sta je al op het vliegveld, is het vakantiegevoel al verdwenen en het geld in rook opgegaan.

De week tot mijn verjaardag heb ik me dus maar vermaakt met zoet zijn. Een beetje met de katten spelen, een paar avonden naar het café, geïrriteerd worden van slechte films die je uit verveling gaat kijken en proberen iets voor school te doen (…). De de laatste 3 dagen van mijn tweeëntwintigste levensjaar natuurlijk vullen met stress vanwege teveel uitgenodigde mensen (stel je een klein varkenshok voor met daarin 10 varkens), het berekende aantal hapjes (2 hapjes per uur à 35 mensen = diepe ellende) en een wijnproeferij (ga nooit naar de Lidl om beredeneerd/etiket-lezend  goede wijn te kopen. Nee. Drink eerst een fles Martini – constante middelmatige kwaliteit -, ren de Lidl binnen en trek willekeurig een paar dozen uit het rek. Dan blijk je opeens wel goede wijn gekocht te hebben.).

Op 11 maart 23 worden. Gek én oud zijn?

Zoals Bas en ik eigenlijk al zagen aankomen toen we ze kochten, werd zijn vrees en mijn rug gebroken. Grote vierkante stenen borden van 40 centimeter (per zijde van ‘t vierkant) à 5 kilo per stuk gaan niet goed samen met een lage bank met daarop kleine wezentjes (lees ook hier wat anders: oma’s) die het bord graag op enkelhoogte willen bekijken. Nog een geluk dat ik een echte doorzetter ben – en ik zelfs nog alstublieft wist te mompelen terwijl ik mijn onderrug als een verdroogd twijgje voelde knappen – want niemand heeft het gemerkt. Of tenminste tot de volgende dag, toen bleek dat in bed liggen toch de beste optie was: klantloze-vrijdag, doodsaaie zaterdag en ellendige zondag.

Gelukkig is het weer maandag: nieuwe energie, nieuwe belevenissen en eindelijk een nieuw artikel (nog zoiets: schrijven voor publiek is zwaar ellendig. Of eigenlijk: schrijven zonder publiek, waarvan je wist dat ze er waren toen je nog wel schreef, dat is ellendig – zie mijn besloten website statistieken).



Eén reactie
  1. Toine zegt:

    Ik heb het gelezen hoor, dus deze tekst schereef je voor tenminste’één man publiek! Ga zo door étienne!

Eerder geschreven artikelen