Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Zonkriebels (Sax)
op 5 juni 2009

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Ieder jaar, wanneer de helft van onze familie door een neus vol pollen de wereld door een waas van tranen ziet, barst de jeuk – die begint tussen de tenen – los: de zon schijnt, de wereld is te tam en het is tijd voor dé grote bijeenkomst.

Zo werd ook mijn neefje enkele jaren geleden ingewijd in de traditie en ontstond na de gezellige avond in een petite Frans dorpje alsnog – na 6 vredige flessen wijn – een sproeiend bloedblad. Stevig vastgehouden door zijn geliefde familie ramde zijn vader – zich waarschijnlijk niet bewust van de hardheid van en de gevolgen door de glazen fles – de zojuist geopende lokale franse wijn in de strot van zijn zoon, luid lachend om de verbijsterde uitdrukking op het gezicht van de ingewijde en zich er niet van bewust dat hij zojuist een tand uitgeramd had.

Dit jaar bleek mijn vader de eerste te zijn met de onbeheersbare jeuk. En omdat ieder jaar overtroffen moest moet worden werd een grootse aanpak georganiseerd: dit jaar geen ordinaire barbecue  (wat ook moeilijk kon worden omdat we die vorig jaar ter afronding van de avond hadden omgetoverd tot vuurbal – totdat de stalen poot eraan bezweek en de naastgelegen boom geen levend blaadje meer leek te hebben). Nee, dit jaar werd het een haute cuisine gourmet. Kippenlevertjes, eend, schattige kleine kreeftjes en vers gevangen vis.

Te laat komen we binnen – veroorzaakt door het maken van mijn bijdrage: een litertje knoflooksaus – en treffen daar een vrolijke boel en 4 lege flessen champagne met daarnaast mijn rood aangelopen vader en zijn broers. Licht gegeneerd haal ik mijn schouders op naar mijn vriend – die ondertussen wel wat gewend is, maar toch geschokt kijkt – en beweeg me snel maar onopvallend naar het laatste volle champagneglas op de tafel.

In onze familieverhalen bestaat één rode draad: geen fuif is compleet zonder centraal slachtoffer (en de onofficiële: drank. Veel drank). Nu zijn we natuurlijk geen haatdragende mensen, in tegendeel zelfs. We stemmen geen Geert Wilders – de duivel himself – en zijn geen vegetariër (anders zou er een dierenoverschot ontstaan, wat weer slecht is voor het natuurlijk evenwicht). Maar soms zijn we gewoon té enthousiast.

En zo ook vanavond. Mijn nichtje, een meisje met het onschuldigste koppie dat ik ken, wierp haar oom ineens een ijsblokje achter het shirt. De rest laat zich raden. Na de ijsblokjesoorlog volgde de waterglazenoorlog (met daartussen de luid sissende en rookkolommen opwerpende gourmetstellen), waarna iedereen zich alsnog op het laatst bespaarde familielid wierp voor de ijswatertest: oma. Goddank is alles vastgelegd door mijn wild rondspringende 1-voortandige neef en fototoestel. Hebben we ook nog iets om van te genieten als we weer nuchter zijn.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen