Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Oranje boven alles (Sax)
op 5 mei 2009

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Wat me plotseling te binnen schiet: weet je nog wie er op 30 april jarig is? Of nee, dat is ze eigenlijk niet, maar die dag is lang geleden nou eenmaal gepland en daarom houden we die vast. Zal wel iets zijn met Nederlanders en tradities. Maar goed, ze is dus jarig. Hopelijk word het een leuke verjaardag. Heb vorige maand ook nog 3 unieke verjaardagen overleeft. Niet zo uniek dat ze niet ieder jaar gehouden worden, want dat gebeurt natuurlijk wel, maar meer uniek door de sfeer en de emoties die me op dat moment overvielen: stilte. En niets erger dan dat hoor, dat kan ik je wel vertellen. Je probeert je het ergste te herinneren dat je ooit overkomen is – om maar in te haken op het verhaal van de tokkende kip tegenover je – en dan ineens… stilte. Zou je dan niet het liefste gewoon opstaan en weglopen? Ik bedoel: iedere minuut beleef je maar één keer. Waarom herhalen we dan toch zoveel en zo vaak – zoals stiltes en niks doen achter je bureau…. veel mensen… auto… gewonden…

Op dat moment zaten we in de auto op weg naar het ouderlijk huis van mijn vriend om daar de paarden te voeren. Uiteraard stond de radio precies hard genoeg om het niet te kunnen verstaan en bleek het nieuws alweer vervlogen toen ik aan de volumeknop begon te pulken.

Schokkend hoe je geest op zo’n moment werkt. Dagelijks lees je in de krant hoe mensen omkomen in zinloze oorlogen en hoe kinderen jarenlang worden opgesloten in vieze kelders. Je kijkt, maar je denkt niet. Maar dan gebeurt er iets in eigen land…

YouTube is verschrikkelijk, laten we het daar even over eens zijn. Hoe kan je nou zo’n zinloos leven hebben dat je alles wat je doet opneemt. Zoals die jongen die ik zondag bij de snelweg wc in Duitsland tegenkwam bijvoorbeeld. Filmend door het poortje, filmend zijn gulp openmakend en filmend (met de camera omlaag) zijn plasje opnemen.. En ik stond ernaast – bevroren als een hertje in het licht van snel naderende koplampen – verbijsterend kijken naar de hoek van de camera en de zichtbaarheid van mijn eigen plasje op zijn camera.

Maar een echt drama volgen via YouTube is heftig, gruwelijk en heel erg menselijk. Voor als je echt wilt weten wat er echt gebeurt is, zeg maar. Een beeld zonder vertekening. Want waar kan je anders vinden hoe de echte slachtoffers heten en wat ze overkomen is, als je verder alleen nog hoort en leest dat onze Oranjes het gelukkig overleefd hebben?

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen