Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Hersenen van griesmeelpudding (Sax)
op 5 april 2009

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Een column schrijven terwijl je stage loopt is op zijn minst gezegd, zoals een goede vriendin van me altijd zegt, smeken om problemen. Heb er nu 9 weken opzitten en mijn hersenen voelen zompig en verzakt aan. Een beetje zoals het stadsarchief in Keulen; langzaam verzwakt de fundering totdat alles ineens naar beneden komt. Stel me bij mijn hersenen dan zoiets voor als een griesmeelpudding die je in de magnetron opwarmt: waardig flubberend op zijn bordje totdat het hele brouwsel ineens ineendruipt tot een viezig ogend mengseltje van griesmeel en bosbessensaus.

Toen ik kleiner was had mijn vader het altijd over ons soort mensen en de andere slag mens, waarbij hij meestal doelde op de zeikerige ambtenaren bij de gemeente die na 6 weken de moeite hadden genomen een bouwaanvraag te bekijken en af te keuren. Destijds begreep ik hem niet zo, maar sinds mijn stage snap ik wat bij bedoelde. En dus, na mijn korte inventarisatie heb ik de mensheid opgesplitst in 2 soorten: doeners en dromers/denkers. Het eerste type kan je omschrijven als bureaucraat, waarmee je direct de hele lading dekt: mensen die het prettig vinden om op een vast tijdstip te beginnen met werken, hun opdrachten (al dan niet zelf bedacht) uitvoeren en op regelmatige tijden huiswaarts keren (waarbij ze optioneel worden opgewacht door moeder Kloek). Deze mensen zijn meestal gelukkig (of niet, maar dan lossen ze dat op door de trainrails van dichtbij te bekijken…), maar ze kennen geen pieken en dalen.

Lijnrecht tegenover de desktopmens staat de creatieveling, waaronder ik mezelf (in ieder geval voorheen…) ook rekende. Vrijheid, technisch niet-bestaande werktijden en lak aan handjes schudden én afwezigheid van ondernemersgevoelens staat bij hen (lees: mezelf) voorop. En dan zit je ineens in een oud en stoffig gebouw, de muren (als je ze al zo kan noemen) bekleed met geelgroen (jaren 80) weefselbehang en half gesloten grove luxaflex voor het raam. Hoe zou het dan toch komen dat je op een ochtend in je 8ste week wakker wordt met een stevige hoofdpijn die je doet besluiten je 1) af te melden bij je werkgever en 2) nogmaals te bellen om je ook af te melden bij je afdelingsleider en tot slot 3) in de mooiste en zonnigste week van het nieuwe jaar de gordijnen van je slaapkamer stevig dicht te trekken en als een soort mol onder de dekens te kruipen en te wachten tot je hoofd stopt met ontploffen? Waarom zijn er wel tientallen opleidingen, maar hanteren ze allemaal de beproefde stageperiodes? Willen we als denkers niet een half jaar vrijheid om onszelf te ontplooien (inclusief subsidie van de overheid)? Nee, creatieve studenten: stage is de dwangmethode om ons te hersenspoelen en in te werken als schattige (en niet tegenstribbelende) papiervreters achter een grijs bureau! En dan moeten we van Plasterk ook nog beter leren omgaan met seksueel getinte beelden…

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen