Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Relatie weeën (Sax)
op 5 januari 2009

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Als je de moeite neemt deze column te lezen, dan betekent dat weinig voor de gezondheid van de schrijver ervan. Of eigenlijk: ik ben erg blij dat je mijn column leest en er misschien om kan lachen, huilen of denkt dat ik een zielig ventje ben, daardoor weet ik immers dat mijn gebrabbel gewaardeerd wordt, maar wat veel belangrijker is: als het me lukt mijn eigen column te lezen in de gedrukte Sax, dan betekent dat 1) ik heb alle kerstborrels overleefd, 2) tijdens de kerstdagen ben ik niet gestikt in een miniatuur kindeke Jezus die mijn neefje in het notenbakje had laten slingeren en 3) het is me niet gelukt illegaal vuurwerk te bemachtigen dat ik, al buigend over het desbetreffende dodelijke object, probeer aan te steken met de gasbrander die je normaal gesproken gebruikt voor het karameliseren van puddinkjes.

Want eigenlijk, ondanks dat alle psychologische boekjes een tegenstrijdig verhaal publiceren (passend bij mijn huidige levenskernwoorden: samenwonend, gelukkig, werkend, belastingbetalend en dol op ganzenlever), toch is voor mij niets depressiever dan december – en dan vooral na de 5de, want dan krijg je voorlopig geen cadeautjes meer – of het zou misschien in de toekomst mijn diploma uitreiking moeten zijn (tegen die tijd ben ik waarschijnlijk 30 en het langstlopende drama op Saxion).

Zo bestaat de week voor kerst voor mij altijd uit een aaneensluiting van kerstborrels en de nodige stress – want dan besef je dat het jaar voorbijgegaan is zonder dat je wat hebt bijgedragen aan de samenleving (lees: de zelfzuchtige mensheid). En ook dit jaar bleek in dat opzicht geen uitzondering op de regel. De beste van de 3: Nietsvermoedend fietste ik naar het desbetreffende feestcafé, ging er vanuit dat er nog niemand was en heb vervolgens 20 minuten in de garderobe staan koukleumen voordat ik belde en ontdekte dat ik aan de andere kant van de stad moest zijn… Afin: daar aangekomen word ik klemgezet tussen 2 onbekenden. Links van me een zeurende 50-plusser zonder aantoonbare nuttige levensactiviteiten en een lichaamslucht waarmee je zelfs strontvliegen afschrikt en aan de rechterkant een hoogzwangere vrouw die continue haar (non-fysieke) relatie weeën over me heen klotst en daar ook nog reactie op verwacht. Goddank leerde mijn vader me ooit, al pimpelend aan de bar met mijn moeder, dat drinken na 4 uur ’s middags op kritieke momenten geoorloofd is. Soms moet je even ‘gestimuleerd’ worden. Ging ik uiteindelijk toch nog als laatste weg omdat het zo gezellig was.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen