Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Flirten met sla (Sax)
op 16 februari 2010

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Antwerpen, de stad die alles heeft wat Amsterdam mist. Want bovenop de stinkende grijze basis die beide steden te bieden hebben heeft Antwerpen  iets unieks: een accent.

Via Middelburg naar Antwerpen is niet het snelst, maar het heeft wel twee bijkomende voordelen: ten eerste kunnen we nu zeggen dat we in Zeeland zijn geweest, wat in Twente een rariteit is, en we konden testen of de onlangs door ons gekochte auto ook daadwerkelijk in elkaar bleef zitten zoals ons was belooft. Waar je overigens parkeert in Antwerpen blijkt belangrijker te zijn dan een parkeerlocatie in Enschede. In het donker een parkeergarage in een buitenwijk inscheuren is dus geen goed idee, maar zorgde wel voor de nodige tikken op mijn stappenteller. Uiteindelijk via bus- en tramplattegronden richting het centrum gestrompeld voor het doel van de dag: een heerlijk authentiek Belgisch diner.

Een klein restaurantje met een goddelijke ober: lang, ultradun en het evenbeeld van Harry Potter. Terwijl Bas, tafel- en relatiepartner, naar zijn bordje meloen met seranoham staart reikt ‘Harry’ mijn voorgerecht aan. ‘En voor u twee stevige garnalenkroketten op een huisgeplukt bedje van sla.’ Zwijmelend door zijn boterzachte accent kijk ik toe terwijl zijn lange wimpers bijna de sla aaien. ‘De sla is inderdaad erg aantrekkelijk,’ antwoord ik glimlachend. Ik ben altijd al goed geweest in flirten.
Afsluitend met twee goddelijke Belgische wafels (wellicht gekarameliseerd met iets anders huiselijks?), een warm gevoel en een overdreven grote fooi vertrekken we na 45 minuten lopen weer naar huis.

Hoeveel mensen flirten met anderen gedurende een relatie? Zelf ben ik geneigd te zeggen dat mijn relatie me gered heeft en dat flirten het restproduct is. Ik was namelijk als een vrouw die op het punt stond een hertje aan te rijden: iedere keer verdronk ik weer in de prachtige ogen van het slachtoffer. In de drie jaar dat we nu samen zijn en ik tevens voor de Sax schreef heeft me dat wel veranderd:  ik stel nu de intiemste vragen aan de slachtoffers tegenover me terwijl ik toch niet meer de neiging heb ze over de tafel heen te trekken en in mijn armen te nemen.

En wanneer zo’n verandering in je leven voltooid is moet je het hoofdstukken achter je dichtslaan. Want ondanks dat ik waarschijnlijk nog steeds in de slechtste buurt van Enschede woon, wellicht nog steeds dezelfde vriend heb en nog steeds studeer, is het toch tijd om ermee te stoppen.

Rest me alleen nog het ophalen van mijn gouden handdruk.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen