Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Chaos (Sax)
op 5 juni 2007

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Zo snel kan de tijd toch niet zijn gegaan? Die vraag stel ik mezelf (nog) een keer terwijl ik met mijn zweterige linkerhand een ruk aan het stuur geef en met de rechter al bellend probeer te schakelen. “Étienne?”…”Étienne? Waar blijf je nou, ik heb je nodig!” Mijn moeder is zelfs nog verstaanbaar terwijl ze op de grond ligt, gevaarlijk dicht bij mijn koppelingsvoet.
Ik vertraag een beetje als ik de tegemoetkomende fietser de berm in zie gaan en probeer daarna al hengelend mijn mobiel terug te krijgen. Besmeurd met verse modder maar stevig in mijn vuist druk ik je weer tegen mijn (tot dan toe schone) oor, roep een paar keer ‘mama’ in je onderkant en kom er dan achter dat je niet meer werkt.

Ik weet nooit hoe ik het flik, maar mijn leven is één grote chaos. En met groot bedoel ik ongelofelijk groot. Mijn kamer lijkt op een gratis bezoekje vuilnisbelt, terwijl mijn prullenbak opgeruimd aandoet. Omgeven door gele plakpapiertjes, 2 flinke aantekenblokken en een fles water (+ vettig glas) weet mijn computer nog steeds stand te houden.

Ik ben nu weer eens in dit ziekenhuis, een uurtje later in het andere. Spreekuren zijn doodvermoeiend – heb je weleens met je ogen dicht bij iedere hartslag-piep een stipje op een papier gezet en daarna van punt naar punt lijntjes getrokken?
Wanneer er tussen de bezoekjes door nog een beetje tijd over is eet ik fastfood: men neme 2 plakken karton, 1 dikke plak afgewerkt ondefinieerbaar vlees, een gigantische klodder vette saus… en om het nog gezond te laten lijken; een toefje slappe (bruine?!) sla.

Ik werk als zelfstandig-ict-adviseur. Een lang woord, maar het idee is dat ik bedrijven probeer te helpen met mijn kennis … “Étienne, wil je nog even een kopie maken van onze bestanden? Ik heb ze over een uurtje nodig.” Managers hebben de geperfectioneerde ziekelijk-overdraagbare-blik (uiteraard met roodomrande ogen) waarmee ze alle ellende van de wereld aan je opdringen en je daarmee verplichten alles te doen wat ze je opdragen.
Samengevat: ik ben er 10 uur mee bezig geweest om het servertje te repareren die door een ongelukkig toeval (?) zijn laatste adem en hersens uitblies toen ik ernaar keek… Gelukkig vroeg hij ’s avonds om 21 uur (hoezo werktijden tot 5 uur?) al om die back-up, want zo kon ik in één ruk door naar mijn eerste les van 8.45.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen