Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Scheveningen + OV (Sax)
op 5 mei 2007

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Na een heerlijk weekend zon, een verkoolde barbecue en de nodige buikpijn van een overschot aan voedsel en drank was het tijd voor een dagje vakantie. Ik ben altijd snel over mijn dieptepunten heen, dus besloot ik samen met mijn vriend gebruik te maken van onze Ov-kaarten: dat uurtje extra dat het kostte om in Scheveningen te komen namen we voor lief en we hoefden volgens 9292ov.nl slechts 2 keer over te stappen.

Vol goede moed en gewapend met zwembroek, handdoek en een pocket versie van het onvergetelijke familiespel Rummikub zaten we ’s morgens om 8 uur in de bus op weg naar Enschede. Eerste overstap: de trein naar Den Haag. Tien minuten later konden we weer opstaan, de tassen over de schouder werpen en richting bus sjouwen. Zouden we er nu al zijn?

Ik had me altijd een andere voorstelling gemaakt van station Den Haag. Vooral het bordje ‘Hengelo’ kwam me zo vreemd voor, maar werd gelukkig al snel toegelicht: “deze trein gaat niet verder, wilt u in de bus plaatsnemen, dan komt alles goed en dan kunt u in Almelo uw reis hervatten.”

Ik moet het ze nageven: de muziek in de bus was opbeurend en allesbehalve agressief. Waarschijnlijk voorgeschreven naar aanleiding van het klanttevredenheidsonderzoek van de NS.

Ik zal je niet in spanning houden en de statistieken op tafel smijten (met enige agressie, toegegeven): 5 uur en 10 minuten later dan dat we ’s morgens in de bus van Connexxion waren gestapt – die willen nu ook al staken? – lagen we met een inmiddels zere kont (door de wisselende comfortabele stoeltjes van bus, trein en tram – we hadden alleen de vliegtuigstoelen overgeslagen) op het strand. Lekker decadent op twee peperdure zachte bedjes voor het Kürhaus.

’s Middags nog bijna een ober mishandeld nadat ik 3 keer vriendelijk had gevraagd waar ons drinken bleef – we hadden de broodjes al bijna op, dus zo vreemd leek mijn verzoek niet. Nog even door Den Haag gestrompeld, Joke Bruijs begroet bij de WC’s van de lokale stadsherberg en een hapje gegeten.

Om 8 uur op de trein gestapt – vol frisse moed. Ditmaal tot Deventer, maar toen moesten we toch echt de trein weer uit. Een wisselstoring of iemand die zich voor de trein geworpen had, ik weet het eigenlijk niet eens, maar het resultaat was dat we weer in een touringcar werden gepropt. Gelukkig went bijna alles.

Om 1 uur in bed gestort, 2 tintjes bruiner en vastbesloten nooit weer zulke afstanden te overbruggen met het krakkemikkige vervoer dat ze ‘openbaar’ durven te noemen.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen