Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Anti-inbraak woning en baby’s (Sax)
op 5 november 2007

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Als een pro loop ik onopvallend richting het huis, passeer schijnheilig fluitend een groepje jongeren en blijf dan voor de deur staan. Als er even niemand kijkt trek ik mijn gereedschap uit m’n broekzak, kijk nog één keertje om me heen en ram hem dan in het slot. Na 8 seconden ben ik binnen, loop naar boven en zet een lekker kopje koffie voor mezelf.

Dus daar woon ik nu, in mijn eigen anti-inbraak woning en zonder het flauwste benul wanneer ik weer op zoek moet naar de volgende woning. Want twee weken geleden ben ik aan een nieuw hoofdstuk begonnen: ‘Mijn eigen leven.’

En nu doe ik dus alles zelf. Wassen, strijken, koken, schoonmaken, afwassen, inrichten… zelfs slapen. Toch wel heel anders dan mijn beschermde en luie leventje bij mijn ouders, waar ik gewoon rond etenstijd kon aanschuiven en waar ik nooit mijn geld hoefde te verdelen over dingen die je gewoon gebruikt maar nooit koopt – wie denkt er nou aan tandenstokers voordat je ze zo dringend nodig hebt dat het je jeukt tot ver onder je kleine teen…

Mijn nieuwe koters Mika en Max vermaken zich echter prima. Ze zijn nu 10 weken oud en twee weken bij ons, maar ik zou ze voor geen goud meer willen missen. Weliswaar is de bank in die twee weken sneller gesleten dan in de voorgaande 7 jaren, bevatten de gordijnen nu gaten en hebben we één lamp kunnen wegsmijten, maar ze zorgen voor zoveel leven in huis dat het allemaal niet meer uitmaakt dat mijn leven wat minder luxe is geworden.

Ik begin trouwens ook steeds meer het idee te krijgen dat iedereen maar wat doet – hoezo een plotselinge wisseling van onderwerp: mensen proberen zich zo volwassen te gedragen, sommigen praten zelfs vanachter uit hun strot, maar zouden ze vanbinnen ook echt zo zijn of liggen ze nog het liefst bij hun moedertje op schoot (als die dat nog houden kan tenminste)? Misschien denkt iedereen van de ander dat zij zo volwassen zijn, maar die diegene dat ook niet. Misschien moeten we gewoon een nationale kindsdag oprichten – allemaal met onze rammelaars in de hand, de speen onder de linkeroksel en dan gewoon weer normaal doen. Misschien durf ik je dan weer gewoon aan te spreken en wil ik, blind van enthousiasme, alles voor je doen. Of een keertje samen aan de fles misschien? Maar ik ben bang dat me dat voorlopig alleen nog maar lukt in het bijzijn van Max en Mika…

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen