Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Met het mes op de keel (Sax)
op 5 oktober 2007

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Zoals ik je al eerder vertelde kreeg ik mijn eerste werk tijdens mijn vijftiende levensjaar. Ondertussen ben ik twintig en leef ik dus al 5 jaar met mijn eigen bedrijfje – wat betekent dat momenteel ongeveer 15 bedrijven actief gebruik maken van mijn kennis en zelfgeknutselde diensten.

Tegelijkertijd zit ik (eindelijk, zoals je al weet) in het tweede jaar van mijn opleiding – waar ze nu opeens veel meer van me vragen dan vorig jaar – wat me meer tijd kost dan ik heb.

Zo werd me laatst op school verteld dat ik een flinke schop onder mijn kont moest hebben: “Jullie studenten hebben zoveel tijd (!) en je kan zoveel meer, dus doe in godsnaam wat meer voor je opleiding.”

En dus sta ik tussen twee kampen – twijfelend welke kant ik op moet rennen.

Want besluit ik me volledig op mijn opleiding te werpen – waar ze me doodgooien met theoretische oefeningen terwijl ik dagelijks met de praktijk te maken heb – dan is de kans groot dat mijn zo zorgvuldig opgebouwde klantenkring binnen de kortste keren verdwenen is. En met een beetje pech krijg ik ook nog een schop achterna: “Slappeling, we wisten wel dat we niet konden vertrouwen op jullie jonge ondernemers.”
Aan de andere kant kan ik dan wel mijn kennis uitbreiden. Weliswaar met dingen die me niet echt grijpen – ze zijn heel interessant hoor, maar mijn echte passie ligt toch bij de digitale wereld (ontwikkelingen) – maar dan heb ik wel een diploma en kan ik aantonen dat ik ook echt wat kan.

Eigenlijk heeft nog nooit iemand me gevraagd naar een papiertje. Ze kennen me van naam – gehoord van een kennis – en willen graag weten wat ik voor hen kan betekenen. En dus doe ik mijn ding, leer ik mezelf dingen die ik nog niet wist (het is heerlijk om uitdagend werk te doen) en verdien daar mijn geld en kennis mee.

Maar ik weet het niet en daarom combineer ik school nog steeds met werk en blijft mijn leven één grote improvisatie: er zijn weken dat ik niks te doen heb en vervolgens word ik van beide kanten weer overspoelt met werk… veel werk…

Stiekem vraag ik me dus af hoe al die anderen dat doen: de altijd aanwezige op kamers wonende helden die daarvoor moeten werken en ondertussen toch 40 uur per week – want dat is wat Balkenende wil – met school bezig zijn.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen