Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Wanhoop (Sax)
op 5 september 2007

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Voor me ligt een prachtig jaar dat ik nog volledig kan vullen met mijn eigen ellende. Of wordt het ondertussen toch tijd worden voor serieuzere dingen? Bijvoorbeeld een lekker lang verslag over mijn onderzoek naar divergentietechnieken… Of zou jij, lieve trouwe lezer, dan afhaken en me in mijn eigen soepjes laten gaarkoken?

Ondertussen is mijn nieuwe schooljaar weer begonnen. Om precies te zijn mijn eerste schooljaar dat ik voor het eerst in de tweede zit. Dit jaar geen nieuwe klas met frisse klasgenoten en potentiële vrienden, maar gewoon dezelfde wezentjes als daarvoor. Niet dat ik een grote hekel aan ze heb, maar toch voelt het vreemd: zou ik dit jaar dan geen nieuwe vrienden maken? Want eigenlijk hou ik niet van uitgaan, heb ik een hekel aan grote mensenmassa’s en ben ik ook niet zo’n held met het onnatuurlijk creëren van vriendschappen door eropaf te stappen: “Hoi, ik ben Étienne. Wil jij mijn vriendje zijn?” Krijg ik gelijk weer het gevoel van toen – die kleine eenzame jongen met die strakke scheiding in het hoekje op de speelplaats, jaloers kijkend naar de Stoere Jongens die wel een bal kunnen raken.

Gelukkig heb ik wel 2 weekjes vakantie gehad. Spanje ditmaal – zonnig, zonnig en nog een beetje meer zon. Even niks doen totdat je geen familielied meer kan zien en je eigenlijk alleen nog maar terug wilt, terug naar je bekende stoffige bureautje. Want daar zit ik alweer vanaf 1 augustus braaf 5 daagjes per week. En nu is de schoolvakantie dan ook weer afgelopen, die eigenlijk  nu wel weer mocht beginnen.

Maar ik klaag niet hoor. Want ondanks dat ik vanavond naar de pedicure moet om de eelthopen onder mijn pijnlijke lichaamdragers weg te laten halen – wist je trouwens dat ze die gewoon wegsnijden en het daarna een beetje bijschuren zodat het weer toonbaar is? – ik blijf toch gewoon leven, dus kan er dan ook beter één groot feest van maken – wijze woorden van een vreemde vogel?

Over vreemde vogels gesproken, we hadden er laatst eentje bij de vijver – die bak water waar voorheen nog 23 vrolijk oranje gekleurde visjes in rondzwommen, maar die nu op wat trieste waterplantjes na leeg is…

Gelukkig hebben we nog even zomer, kunnen we alles nog even positief bekijken: een zonnetje aan de horizon die ik net kan zien door mijn kamerraam en ik achter de computer in mijn zwembroekje – met mijn alweer kalkwitte huidje.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen