Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
De hartelijkheid van een ziekenhuis (Sax)
op 5 maart 2007

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Enkele weken geleden kwam ik erachter dat ons lieve schoolgebouw ooit een ziekenhuis is geweest. Stampend liep ik langs de lift, in Wolvecamp, die toevallig net open ging en me één persoon toonde; een vlotte jongeman in een rolstoel. Vriendelijk glimlachend liep ik verder tot ik opeens ‘klunk’ achter me hoorde. Verbaasd en met een zalig voorgevoel draaide ik me om en zag mijn meest recent ontmoette gehandicapte met zijn rolstoelwiel geklemd tussen de kieren van de liftdeur staan. Een trucje dat ik al eerder had gezien in het ziekenhuis in Oldenzaal. Meestal ben ik een lieve jongen en steek ik graag een helpende hand toe. Dus heb ik me rustig op een stoel laten vallen, mijn geavanceerde mobiel tevoorschijn gehaald en ben gaan stopwatchen. Maarliefst 6 minuten en 37 seconden duurde het voordat de arme stumper zijn voertuig weer stevig aan de grond had.

Natuurlijk ging het niet echt zo. Ik ben zelfs geen vastgeklonken rolstoel met eigenaar tegengekomen. Ik probeerde alleen even je aandacht te krijgen. Want ondanks dat we het er nooit over hebben, of eigenlijk doordat we er nooit over praten, is de Saxion gemeenschap tegenwoordig een prettige samenhang van duizenden individuen. Ik wil de eerste nog wel eens spreken die een opleiding doet waarbij iedereen als een hechte groep is, een groep die makkelijk nieuwe mensen opneemt en waarbij iedereen een goed gevoel krijgt. Je moet eens door het Saxion lopen (in je eentje!) en dan proberen een gesprek te beginnen met iemand die je nog niet kent. Je zal merken aan je blauwe plekken en prachtige schrammen dat je al onder de voet bent gelopen voordat je lippen van elkaar zijn voor het eerste woord.

Zelf heb ik voorrecht al 3 jaar op het Saxion te mogen lopen, waar ik nu bezig ben met mijn derde opleiding. Volgens het Saxion ben ik een stumper, zo’n loser die alleen goed is voor het geld en die nooit wat gaat bereiken in zijn leven. Ik ben geen problemen met zo’n benaming. Wat me echter wel ergert is de dode blik in de ogen van de honderden mensen waar ik in de vorige jaren mee omging: een blik zonder herkenning. Zowel bij de studenten als bij de docenten.

Misschien moeten we eens wat vriendelijker voor elkaar zijn. Help die jongen in de rolstoel eens, begin eens een praatje bij de trap of glimlach eens naar een ander. Gewoon omdat het goed voelt!

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen