Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Verleden en toekomst (Sax)
op 5 januari 2008

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Wanneer de meest abnormale dagen van het jaar weer voorbij zijn vind ik het altijd fijn om even terug te kijken. Want waarvoor heb ik het afgelopen jaar geleefd, als er niks leuks of bijzonders is gebeurd? Dan had ik ook wel in mijn diepvrieskist kunnen blijven om nog een jaartje uit te rusten – wat ik zo af en toe best wel eens zou willen.

2007 bestond vooral uit extremen. Mijn eerste absoluut-volledig-dronken-en-halfdood ervaring, mijn zogenoemde coming-out en mijn eerste serieuze relatie.

Die 525.600 seconden waren dus toch niet volledig weggegooid – maar heb er helaas wel een groot deel van slapend doorgebracht – en eigenlijk waren ze best gaaf. De twijfels over mijn opleiding, de mensen die me vreemd aankijken als ik ze groet op straat alsof het mijn grootste vrienden zijn en alle vrienden die ondertussen volwassen zijn geworden, hun stage hebben afgerond en nu 40 uur per week vullen met nuttige dingen.

Zelf zit ik ’s avonds op de bank met een kat op schoot, kijk TV en voel me langzaam oud worden.

Ik maak mijn opleiding af, begin een succesvol bedrijf, ga wekelijks naar de kerk en geef aan de collecte. En dan, voordat ik erg in heb, ben ik opeens 70 en liggen er nog enkele jaren van wanhopige leegte voor me. Dagelijks rij ik in mijn prachtige Jaguar een rondje door de (omheinde) ballenwijk waar ik ondertussen ben gaan wonen en toeter naar enkele onbekende voorbijgangers zodat ze zich nog uren blijven afvragen waar ze me van kennen.

Of ik ga leven: luchtig, plezierig en zonder overdreven luxe.

Waarbij ik natuurlijk een abonnement op de staatsloterij heb – en jaarlijks 300 euro over de balk gooi en nooit win – 5 keer per jaar op vakantie ga en in een bescheiden Alfa Romeo de wegen onveilig maak. Lekker vijf dagen per week hard werk voor mijn geld – wel als zelfstandige trouwens – en daarvan geniet.

En hoe zal ik dan op mijn leven terugkijken, als ik op de zachte witte bekleding van mijn laatste woning lig?

Waarschijnlijk kan ik dan oprecht en met een diepe zucht van spijt en plezier zeggen dat mijn leven volledig anders gelopen is dan ik ooit, op welke manier dan ook, had kunnen voorspellen. Want misschien moeten we niet vooruit kijken, maar gewoon genieten van het nu en lachen over het verleden.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen