Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Op stap met Harald
op 5 februari 2008

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Harald valt zonder moeite onder de groep mensen die ik het meeste haat: de makelaars. Plakkerig, gemaakt hartelijk en nergens door geraakt probeerde hij me met een brede glimlach een woning aan te smeren die – op z’n minst – al 2 jaar niet meer bewoond was. Een bijkomende meevaller voor mij: het bleek uiteindelijk een bejaardenwoning te zijn. Dus in plaats van dat ik Harald moest zien te lozen, zorgde hij – of zijn collega die de woning op funda.nl plaatste – er zelf voor. Toch blijf ik benieuwd welke 55-plusser ooit de moed heeft om dit wrak, op gepachte grond en voor het zachte prijsje van 100.000 euro te kopen. En had ik al vermeld dat de scheidingsmuren tussen de naastliggende woningen bestaat uit een ruime centimeter hardboard? Je opa-buurman zal er maar net een forse spijker in slaan terwijl jij met je hand tegen die vochtige muur geleund staat.

De zoektocht gaat dus verder. Willen we iets groots voor weinig geld en geven we ons daarmee over aan de bevolking rondom het Acaciaplantsoen – voor de niet Enschede-ingewijden: de straat met de meeste lynchpartijen per jaar – of willen we voor hetzelfde bedrag kleiner wonen en elkaar de hersens inslaan vanwege een gevangenisfobie.
Woningen waarvan de omschrijving de gevreesde zin ‘de perfecte starterswoning’ bevat bekijk ik al niet meer: blijkbaar is dat een landelijk bekende codering voor ‘er moet meer opgeknapt worden dan je lief is’.

Na twee maanden huizen zoeken in Enschede kom ik tot één conclusie: Enschede bestaat voor 90% uit wijken waarvan ik voorheen dacht dat je ze alleen rondom Amsterdam kon vinden. En blijk je dan toch iets gevonden te hebben dat een beetje bij je budget past, in een redelijke wijk ligt en waarvan je in je hoofd alle kamers al een kleurtje, en je tweedehandse meubeltjes een plekje hebt gegeven, dan word je strot op het einde toch nog doorgesneden door onbekende maar torenhoge servicekosten. 180 euro per maand voor een likje verf aan de buitenkant?

Veilig bij je ouders wonen is dus zo gek nog niet. Je hebt ruimte, een onbeperkte vloed van eten voor je rammelende maag en het is er spotgoedkoop. Even vraag ik me weer af waarom ik alles aan de kant wil smijten om te leven van een zo dun mogelijk belegde boterham en een douche met een temperatuurtje rondom het vriespunt. Zijn al die minpunten het echt wel waard om de huur bijeen te sprokkelen en daarmee mijn eigen rampzalige leventje te beginnen?

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen