Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Mijn eigen column (Sax)
op 5 april 2008

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Als ik met het einde van mijn column bezig ben, weet ik al niet meer met welk onderwerp ik begonnen ben. Ik heb namelijk de neiging nogal impulsief te schrijven… Wat dan wel weer leuk is (en waar ik zelfs intens van kan genieten) is het moment dat ik ’s morgens door de deuren van het Saxion naar binnen stap en mij de gedrukte versie van mijn column wordt aangereikt door een ingehuurde uitdeelslaaf die, na afgewezen te zijn door 1500 studenten, niet eens meer de moeite neemt me glimlachend aan te kijken (niet verrassend).

Nu kan ik een lang betoog beginnen over de vriendelijkheid van de mens, maar dat zou verspilling van deze ruimte zijn – om nog maar niet te spreken over de fysieke aanslag die ik pleeg op mijn toetsenbord: wij (mensen, apen en wormen) zijn niet meer vriendelijk.

Terug dus naar mijn (heerlijke) zelfzuchtige onderwerp: Ik grits de Sax uit de handen van de Saxbezorger, blaas tussen de bladeren van het boekwerk om hem nog sneller open kunnen slaan op deze pagina en begin – met een verrukte glimlach op mijn gezicht – te lezen. Jep, het leven is erg verrassend als je last hebt van dementie.

Trouwens, had ik je al verteld dat ik diep vanbinnen, buiten het feit dat ik een rasechte ICT-er ben, ook erg romantisch kan zijn? Zo moest mijn lieve vriend twee weken geleden weer eens overwerken en dat leek me het perfecte moment om hem – na zo’n zware dag bij Hästens (uhum) – te verrassen met een door kaarslicht bedekte romance.

Ruim een uur voor de deadline zit ik dus zenuwachtig te wachten in onze prachtig aangeklede kamer – voorheen de schuur van mijn (ik walg van het woord, maar het dekt zo mooi de lading) schoonouders. De kaarsjes flakkeren romantisch voor de ramen, de palmboom staat met slingers tussen zijn verkoelende bladeren en waxinelichtjes eromheen te wachten en het liefdesvoedsel staat langzaam gaar te worden in de oven.

Jammer genoeg heb ik nooit geweten dat slingers  zo snel vlam vatten. Ook nooit geweten dat palmbomen ook niet brandbestendig zijn en kunnen vervormen tot een gigantische fakkel (Pasen…) zodat niks erboven – en dus ook niet de tot voor kort brandbestendige elektriciteitsdraad – heel blijft.

Gelukkig is alles wel goed gekomen. De brand werd geblust door meine schoonpapa en we hebben snel een bruine boterham gegeten voor de TV bij zijn ouders… Romantisch zijn, stom gedoe…

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen