Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Weer of geen weer (Sax)
op 5 mei 2008

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Ik ben een originele Nederlander: mijn familie kwam ooit van het platteland en heeft zich toen gecultiveerd in de grote stad. Toch mis in mijn opvoeding het Nederlandse oergevoel, want iedere keer dat ik op vakantie ben, dan hoop ik nog steeds (voor de verandering) geen gênante Nederlanders tegen te komen die, met hun vreemde taaltje, mijn vakantie komen verzieken. Of erger nog: zich komen bemoeien met mijn vakantieleven.

Maar misschien zit toch diep vanbinnen wel iets Nederlands. Zo werd ik een tijdje geleden uitgenodigd voor een presentatie (inclusief lunch) van Microsoft die ik absoluut niet kon afwijzen – het was immers gratis. En dus… Na de eerste twee sessies volgde de eerste koffiepauze: Ik in mijn uppie in een hoekje met een kopje thee (omdat ik niet zo gek ben op koffie) wiebelend van voet naar voet. Na een paar ongelofelijk lange minuten komt er een onbekende op me aflopen, die zich enkele seconden later formeel aan me voorstelt. Sta ik daar opeens – en volledig onvoorbereid – tegenover de Nederlandse directeur van chipfabrikant Intel. “Wat vindt u ervan?” Panisch vraag ik me af of hij nou mijn smerige naar koffie smakende thee bedoelt, of misschien toch de saaie presentaties van de afgelopen 3 uur? Neutraal besluit ik: “Het was bijna perfect.” Om daarna direct door te gaan met de ultieme ijsbreker: “Maar gelukkig hebben ze het weer ook erg mee, vindt u ook niet?” Geïnteresseerd kijkt hij me aan, knikt bevestigend, kijkt om zich heen op zoek naar een ander slachtoffer en verontschuldigd zich snel als blijkt dat achter mij nog iemand staat die snakt naar een technisch gesprek. Beschaamd trek ik me samen met mijn typisch Nederlandse – en uitermate ergerlijke – weerobsessie terug in mijn hoekje…

Misschien nog wel veel erger dan continue praten over het weer is mijn Nederlandse botheid. Helemaal niet opzettelijk ofzo, maar het overkomt me regelmatig dat ik minder lief reageer dan ik zou willen. Want, geef toe, een dubbele amandelontsteking is niet zo’n wereldramp, maar als ik vervolgens zeg dat mijn broertje beter aan het werk kan gaan dan de hele dag in bed te liggen – omdat je daar toch alleen maar oud van wordt – dan is het net alsof ik iets fout heb gezegd, want onmiddellijk volgt: “Ik wil graag een sinaasappel…” Nou, dan pak je er toch ééntje? Ze liggen beneden, kun je zo naartoe lopen… Hoezo ziekelijk gemakzuchtig?

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen