Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: geitenfamilie in griekenland
 
geitenfamilie in griekenland
Plassen in eigen pot (Sax)
op 5 augustus 2008

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Toen ik voor het eerst op Saxion kwam vond ik dat – eerlijk is eerlijk – doodeng! Ik kwam van een compacte middelbare school met een totaal van 1500 leerlingen, wat me toen al groot voorkwam. Maar, je bent nooit te oud om te leren…

Ondertussen ben ik vijf jaar verder en zit nu in het derde jaar. Ik doe het rustig aan zullen we maar zeggen – 2 niet gehaalde propedeuses en een opleiding in uitvoer. Toch is er wel iets verandert in mijn leven. Want wanneer je dit leest woon ik waarschijnlijk in een woning die net iets te duur voor me is, waarin ik meer ruimte heb dan goed is voor een rotzooiproducerende volwassene (!) en waarin minder meubels staan dan er in een huis zouden moeten staan.

Toch denk ik dat ik heel gelukkig wordt, aangenomen hoeveel ellende het gekost heeft om zover te komen… Want in het relatief korte half jaar waarin ik gezocht heb naar een eigen woning ben ik vaker dan gezond is in contact gekomen met een neukerige makelaar. Ben je bekend met het gevoel dat je iemand lastigvalt terwijl je dat helemaal niet wilt? Makelaars, althans de klojo’s waarmee ik gepraat heb, hebben die techniek verfijnd tot het ultieme. Stel je voor, de makelaar zegt: ‘ik bel je vanmiddag even, als ik nagekeken heb of de woning nog te huur is.’ Vervolgens bellen ze dezelfde dag niet terug, ga je met een rotgevoel naar bed (want het was zo’n mooie woning!) en hoop je dat ze morgen bellen. Uiteindelijk zijn we 2 dagen verder, heb ik rode vlekken in mijn gezicht van opwinding (heb het hele huis al denkbeeldig ingericht) en bel ik zelf terug. Jep, het huis is nog te huur (hij had het dezelfde dag al uitgezocht!), maar hij weet niet precies welke prijs de verhuurder voor de inboedel wil hebben: ‘Ja, bel je vandaag nog terug.’ De rest laat zich raden… 3 weken gezeur (en een flinke container vol irritatie) om 1 miezerig huisje waarnaast uiteindelijk ook nog aso’s bleken te wonen.

Dus: In 6 maanden hebben we ons inschreven op 70 woningen, waarvan we er 23 hebben bekeken met 14 verschillende makelaars (krijg weer jeuk als ik er aan denk). Maar dan toch uiteindelijk: Hoera, we hebben er eentje gevonden, we worden gelukkig!!   1 week voordat we de sleutel krijgen begint mijn vriend: ‘Étienne, ik weet niet zeker of ik wel uit huis wil…’

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen