Weblog Over mij
Sfeerafbeelding: van noord naar zuid in griekenland
 
van noord naar zuid in griekenland
Flubberbenen (Sax)
op 5 december 2008

Deze column is eerder al verschenen in Sax Magazine (www.sax.nu)

Als je net denkt dat je, na 3 weken met je tong over de grond zeulend achter problemen aanrennend, alles gehad hebt, dan zal je altijd zien dat het eigenlijk een vakantie was waarin je heerlijk achteroverleunend aan je bureau hebt gezeten.

Waar ik nu weer in terechtgekomen ben? Of ik me aanstel? Geen idee eigenlijk. Het is ondertussen algemeen bekend dat ik een doetje ben die liever schone nagels heeft dan groezelige, maar ik dacht toch dat ik meestal vrij stressbestendig was. Wel, misschien dat je het herkent en me gelijk geeft: Stel, je bent 3 weken druk bezig geweest met een ingewikkeld verslag (voor school natuurlijk) waarin je talloze berekeningen hebt verwerkt waarvan je de aantekeningen bewust hebt weggegooid omdat je klaar was. Op een zonnige woensdagochtend (2 dagen voor je deadline) zet je vrolijk fluitend je computer aan en wacht op het bekende welkomstmelodietje (pling, plong voor de Vista fan). Na 10 minuten en 1 kop koffie is het scherm echter nog steeds zwart en beginnen je gemanicuurde nagels langzaam op stevig gebruikte tandenstokers te lijken… Een uur later ram je nog steeds, met bezweet gezicht en soppende oksels, zonder resultaat op het toetsenbord en kom je, rustig en beheerst nadenkend, tot de conclusie dat je een serieus probleem hebt.

Bij mij ging dat laatste stuk iets sneller toen ik besefte dat niet alleen de server die ik probeerde te repareren kapot was, maar dat ook de tweede harde schijf, waarop dagelijks de back-up werd weggeschreven, aan gruzelementen was. Stel je voor: je krijgt de opdracht 100 archiefdozen met waardevolle informatie te bewaren, maar steekt deze vervolgens per ongeluk (god mag weten waarom…) in brand. Datzelfde, maar nu iets anders, was mij zojuist overkomen: 2 klanten hadden mij al hun waardevolle informatie in handen gegeven die, zoals ik hen verzekerd had, nooit verloren zou gaan, maar toch was ineens alles weg. Om eerlijk te zijn: het scheelde een haartje of ik was mezelf ook verloren aan een hartverlamming. Gelukkig begaven alleen mijn benen het..

Eigenlijk is het maf dat je lichaam hetzelfde reageert bij een omgekeerde reactie, maar toen ik na 14 uur met een kloppende bloeddruk en knappende hoofdpijn tot de ontdekking kwam dat er toch nog leven in de brouwerij zat en het meeste terug te krijgen was, vond ik het niet zo erg om mijn vermoeide knieën opnieuw tegen de grond te werpen. Nu begrijp ik waarom gelovigen dat ook doen als hun gebeden verhoord worden.

Het plaatsen van commentaar bij dit artikel is helaas niet (meer) mogelijk
Eerder geschreven artikelen